КАЗАБАЛКАН

Продуцент и сценограф: Екатерина Николовска

Костимограф: Екатерина Добривојевска 

Композитор: Бојан Филиповски

Играат:

Мирјана Трпковска Костовска −  Зора

Владимир Петровиќ −  Мик

Васко Костовски −  Константин

Горан Ников −  Гавро

Марина Поп Панкова −  Дуда 

Јана Вељановска −  Тања

Христијан Поп-Симонов −  Лука

Димитар Паскоски  −  Праџапати

Саша Димитриевска −  Јана

Техничка екипа:

светло −  Дамјан Костовски; тон-мајстор −  Бојан Филиповски; реквизитер −  Екатерина Николовска; гардеробер, шминка и фризура −  Екатерина Добривојевска 

Времетраење: 90 минути

Датум на премиера: 19 ноември 2024

Вистински предизвик и одговорност е да се постави драмскиот текст „Казабалкан“ во ова време, не само затоа што станува збор за текст на Горан Стефановски, туку затоа што главна тема на оваа драма е бесмислата на војната.

Претставата „Казабалкан“ зборува за индивидуата во време на војна каде што

љубовта и основниот инстинкт за преживување го тераат човекот да поверува

во чуда.

Во претставата „Казабалкан“, Зора измислува приказна за да ја утеши својата

ќерка Јана, која одбива да прифати дека татко ѝ е убиен во војната. Дејството се одвива во Лондон и на бродот „Казабалкан“. Ликовите на бродот се слика на луѓето што ги создава војната − бескрупулозни, сурови и себични. На крајот Јана сфаќа дека нејзината мајка ја измислила приказната и дека татко ѝ не е жив. Од наивно дете на почетокот на претставата, на крајот таа созрева, ја сфаќа сериозноста на животот и одлучува да ја преземе улогата на родител и да ја утеши својата мајка.

Дејството во оваа претстава стилски и жанровски се развива од реализам до

драма на апсурд, па поради тоа, претставата гради специфичен јазик и една

надреална димензија на односи помеѓу ликовите. Духовитоста на оваа „трагедија“ ги

руши рамките на стандардното гледање и доживување на делото и на брехтовски

начин, заедно со музиката и едноставноста во сценографијата, оваа претстава станува

коментар на лицемерното време во кое живееме.